Culemborgs stadsgedicht 47

Ia

Hoe vaak je een kijker niet
op hetzelfde – maar onbedoelde
doel richt: een bedrieglijk silhouet,
wéér die beloftevolle stip aan de oever.

Een vaste vergissing raakt vertrouwd,
zo ben ik – ezel aan de Lek –
enigszins gesteld geraakt
op een scheefstaand blauw-wit paaltje.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *